Το μεθυσμένο όνειρο

 

Αγάπησα το Χριστό

 

 

Όταν ήμουνα μικρή, αγαπούσα το Χριστό.

Αγαπούσα και τη μάνα του, ζήλευα την τρυφερότητά της.

Φαίνεται ότι με έκανε να νιώθω ασφάλεια.

Έλεγα: ¨Ο Χριστός είναι καλός κι αφού εμείς τον αγαπάμε, είμαστε κι εμείς καλοί"

Γύρω στα 14 έγινα και λίγο θρήσκα.

Πήγαινα στην Εκκλησία ανελλιπώς, στρωνόμουν στο στασίδι και κάρφωνα τα μάτια μου προς την πόρτα.

Διάβαζα Κόντογλου τότε και φανταζόμουνα ότι έμπαινε στην Εκκλησία με τις θεσπέσιες ψαλμωδίες του,

σάστιζε κι ο ψάλτης ακόμα και γλυτώναμε από τις παραφωνίες του.

Στο τέλος βαρέθηκα, δεν ξαναπήγα.

Αργότερα, μεγάλωσα  κι άρχισα να νιώθω τα πιο ώριμα συναισθήματα.

Ένιωσα θυμό, οργισμένη σκεφτόμουνα το Χριστό και την Παναγία

μες στη μακαριότητά τους, ενώ εγώ βουτηγμένη στη φρίκη μέχρι το λαιμό.

Πιο πολύ όμως θύμωσα με τους παπάδες.

Μια φορά κοίταξα έναν με τέτοιο μίσος,

που μάλλον ανατρίχιασε, έκανε το σταυρό του γιατί νόμιζε πώς αυτό βοηθάει

και προχώρησε παραπατώντας, μέχρι που κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί.

- Πρόσεχε, παπά μου, του είπε η παπαδιά.

Κι άλλα χρόνια πέρασαν, ώσπου μια μέρα κατάλαβα

πως δεν πιστεύω καθόλου στο Χριστό,

χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς διάθεση για πισωγυρίσματα,

με τον αέρα του ΝΙΚΗΤΗ.

Και τότε ήταν που ένιωσα γι΄ αυτόν τη μεγαλύτερη συμπάθεια.

Άρχισε να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, να κουνάει τα χέρια του,

το σώμα του να μετατοπίζεται,

ζωντάνεψε μπροστά μου, έγινε ΠΡΟΣΩΠΟ.

Τον βοήθησα να βγει από το κάδρο και τον ξεπροβόδισα:

- Στο καλό, με την ευχή της Παναγιάς, να ηρεμήσεις κι εσύ λιγάκι,

σε έφαγε η ρουτίνα τόσα χρόνια, φουκαρά μου.

Μπορείς, αν θες, να ξεχυθείς σε νέες περιπέτειες ή να ερωτευτείς.

Μη φοβηθείς, να το ζήσεις.

Πήγαινε λίγο τρεκλίζοντας στην αρχή, ζαλισμένος από την κλεισούρα

και προχώρησε παραπατώντας, μέχρι που κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί.

- Πρόσεχε, Χριστέ μου, ψιθύρισα.

Κι όλα αυτά με τόση έγνοια, τόση αγάπη

που άρχισα να συγκλονίζομαι

μα πρόλαβα και είπα: 

- ΜΗ, ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΑΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ.

Giorgio Gaber - Il conformista

Anathema - Untouchable (Full Song - Pt I, II)

Dead Can Dance - Song of the Stars (Pina version)

Milky Chance - Down by the River (Official Video)

ΖΗΤΩ ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ!

Είναι άδικο να τους περιφρονούμε. Οι βλάκες είναι χρήσιμοι στην Κοινωνία

Η εξυπνάδα είναι μια λέσχη όπου μπορεί να μπει κανείς μόνο αν είναι μέλος. Η γραβάτα δεν είναι υποχρεωτική αλλά δεν δέχονται όποιον κι όποιον. Η είσοδος στη λέσχη απαγορεύεται σε εκείνους που δεν είναι έξυπνοι και που οι έξυπνοι ονομάζουν βλάκες. Υπάρχουν μπόγιες στην πόρτα, οι φυσιογνωμιστές, που διώχνουν όποιον έχει φάτσα βλάκα. Ο βλάκας είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος της εξυπνάδας. Κανείς δεν σκέφτεται να τον καλέσει σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση. Είναι θύμα ενός πραγματικού απαρτχάιντ. 

Και αυτό είναι πολύ άδικο. Ο βλάκας είναι εκείνος που εξαιτίας των ελαττωμάτων του σκιάζει την εξυπνάδα του. Είναι εκείνος που κάνει ότι τα ξέρει όλα - αλλά που έρχεται σε αντίθεση με τον έξυπνο που δεν παύει στιγμή να δοξολογεί την άγνοιά του. Ο βλάκας είναι εκείνος που μιλάει πάντα σοβαρά, πράγμα που κάνει τους έξυπνους να πλήττουν.

Κάποτε στη Γαλλία, για να προσληφθεί κανείς στο Υπουργείο Εξωτερικών, περνούσε την εξέταση της συζήτησης: ο υποψήφιος πήγαινε ένα απόγευμα να πιει το τσάι του καλεσμένος στο σπίτι του εξεταστή του. Ο εξεταστής αφού εξέταζε το πώς ο υποψήφιος έπιανε το φλιτζάνι του και το κουταλάκι του, έκανε στον υποψήφιο διάφορες ερωτήσεις, από το αν του αρέσουν τα λουκάνικα έως το αν πιστεύει ότι ο ήλιος βοηθάει την ανάπτυξη των πανσέδων. Και όλα αυτά είχαν σκοπό να δει ο εξεταστής κατά πόσον ο υποψήφιος ήταν σε θέση να μιλάει χωρίς να λέει τίποτα. Η πόρτα του Υπουργείου των Εξωτερικών ήταν ασφαλισμένη για όλους εκείνους που δεν είχαν το χάρισμα να μιλούν χωρίς να λένε τίποτε το ουσιαστικό.

Οι βλάκες είναι ανυπόφοροι και αρχίζουν να ξεχωρίζουν από το σχολείο. Οι μελλοντικοί βλάκες είναι εκείνοι που στο σχολείο δεν κάνουν τους έξυπνους και κάνουν τη δουλειά τους. Είναι οι μελλοντικοί μηχανικοί, γιατροί, συμβολαιογράφοι, όλοι εκείνοι που θα διαλέξουν κάποιο από τα επαγγέλματα χωρίς "χάζι" και που θα μείνουν αιώνια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Αλλά και ως χαρακτήρες οι βλάκες είναι πολύ ανιαροί: γελούν σπάνια και σπάνια κάνουν τους άλλους να γελάσουν. Οι άλλοι, οι έξυπνοι, εκείνοι που ξέρουν να γοητεύουν την ομήγυρη, έστω κι αν δεν λένε τίποτε, συνήθως δεν προσφέρουν και πολλά πράγματα στο κοινωνικό σύνολο.

Στην πραγματικότητα οι έξυπνοι δεν έχουν διαφορετικό IQ από τους βλάκες. Απλώς έχουν μάθει το σύνθημα που τους ανοίγει τις πόρτες της κοινωνίας. Ξέρουν να είναι κοσμικοί κι ακολουθούν πιστά όλο το απαραίτητο τελετουργικό που τους κάνει αρεστούς και χαριτωμένους. Αυτό είναι ένα χάρισμα που είτε το έχεις είτε δεν το έχεις. Πρέπει να μπορείς να μάθεις τον κώδικα που παραμένει αμετάβλητος εδώ και αιώνες: το μυστικό είναι να είσαι ελκυστικός. Αυτό το ήξεραν ακόμη και οι ιησουίτες μοναχοί, οι οποίοι στα σχολεία που διατηρούσαν μάθαιναν στους μαθητές τους εκτός από μαθηματικά και λατινικά και το πώς να συμπεριφέρονται σ ένα σαλόνι ώστε να μην είναι ανιαροί. Το ίδιο ισχύει και σήμερα. Δεν αρκεί οι πανεπιστημιακοί σου τίτλοι να είναι άλφα άλφα ούτε η κοινωνική σου προσφορά να μην αφήνει περιθώρια κριτικής. Για να μη χαρακτηριστείς βλάκας, πρέπει να ξέρεις να "λάμπεις" με τις "εξυπνάδες" σου.

Πάντως, όπως και να έχει το πράγμα, είναι κρίμα να κοροϊδεύουμε τους βλάκες. Στο κάτω κάτω προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο κοινωνικό σύνολο. Θα έπρεπε να τους βγάλουμε από το γκέτο τους και να τους μάθουμε να αναδεικνύουν τους εαυτούς τους. Για να τους βοηθήσουμε ίσως θα έπρεπε η Πολιτεία να ιδρύσει ένα υπουργείο Βλακείας. Άλλωστε στην εποχή μας υπάρχει εξέλιξη και για τους βλάκες. Λίγο πολύ έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν τη σημασία της επικοινωνίας. Τους συναντάμε όλο και πιο συχνά.  Άλλωστε δεν είναι και τόσο μακρινό το σλόγκαν του Μάη του '68: "Οι βλάκες είναι το 99,5% των ανθρώπων και οι υπόλοιποι βλάκες είναι κι αυτοί"! 

(Από το Περιοδικό Ταχυδρόμος)