Το μεθυσμένο όνειρο

 

Αγάπησα το Χριστό

 

 

Όταν ήμουνα μικρή, αγαπούσα το Χριστό.

Αγαπούσα και τη μάνα του, ζήλευα την τρυφερότητά της.

Φαίνεται ότι με έκανε να νιώθω ασφάλεια.

Έλεγα: ¨Ο Χριστός είναι καλός κι αφού εμείς τον αγαπάμε, είμαστε κι εμείς καλοί"

Γύρω στα 14 έγινα και λίγο θρήσκα.

Πήγαινα στην Εκκλησία ανελλιπώς, στρωνόμουν στο στασίδι και κάρφωνα τα μάτια μου προς την πόρτα.

Διάβαζα Κόντογλου τότε και φανταζόμουνα ότι έμπαινε στην Εκκλησία με τις θεσπέσιες ψαλμωδίες του,

σάστιζε κι ο ψάλτης ακόμα και γλυτώναμε από τις παραφωνίες του.

Στο τέλος βαρέθηκα, δεν ξαναπήγα.

Αργότερα, μεγάλωσα  κι άρχισα να νιώθω τα πιο ώριμα συναισθήματα.

Ένιωσα θυμό, οργισμένη σκεφτόμουνα το Χριστό και την Παναγία

μες στη μακαριότητά τους, ενώ εγώ βουτηγμένη στη φρίκη μέχρι το λαιμό.

Πιο πολύ όμως θύμωσα με τους παπάδες.

Μια φορά κοίταξα έναν με τέτοιο μίσος,

που μάλλον ανατρίχιασε, έκανε το σταυρό του γιατί νόμιζε πώς αυτό βοηθάει

και προχώρησε παραπατώντας, μέχρι που κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί.

- Πρόσεχε, παπά μου, του είπε η παπαδιά.

Κι άλλα χρόνια πέρασαν, ώσπου μια μέρα κατάλαβα

πως δεν πιστεύω καθόλου στο Χριστό,

χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς διάθεση για πισωγυρίσματα,

με τον αέρα του ΝΙΚΗΤΗ.

Και τότε ήταν που ένιωσα γι΄ αυτόν τη μεγαλύτερη συμπάθεια.

Άρχισε να ανοιγοκλείνει τα μάτια του, να κουνάει τα χέρια του,

το σώμα του να μετατοπίζεται,

ζωντάνεψε μπροστά μου, έγινε ΠΡΟΣΩΠΟ.

Τον βοήθησα να βγει από το κάδρο και τον ξεπροβόδισα:

- Στο καλό, με την ευχή της Παναγιάς, να ηρεμήσεις κι εσύ λιγάκι,

σε έφαγε η ρουτίνα τόσα χρόνια, φουκαρά μου.

Μπορείς, αν θες, να ξεχυθείς σε νέες περιπέτειες ή να ερωτευτείς.

Μη φοβηθείς, να το ζήσεις.

Πήγαινε λίγο τρεκλίζοντας στην αρχή, ζαλισμένος από την κλεισούρα

και προχώρησε παραπατώντας, μέχρι που κόντεψε να γκρεμοτσακιστεί.

- Πρόσεχε, Χριστέ μου, ψιθύρισα.

Κι όλα αυτά με τόση έγνοια, τόση αγάπη

που άρχισα να συγκλονίζομαι

μα πρόλαβα και είπα: 

- ΜΗ, ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΠΑΜΕ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ.